18 กุมภาพันธ์ 2018, อาทิตย์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต

ในถิ่นทุรกันดาร

คลิกอ่าน พระวาจาประจำวัน ปฐก 9:8-15 / 1 ปต 33:18-22 / มก 1:12-15

หลายครั้งที่พระเจ้าอาจจะให้เราพบกับความยากลำบาก เผชิญกับความทุกข์เหมือนกับพระเยซูเจ้า “พระจิตเจ้าทรงดลให้พระองค์เสด็จเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร” 

“ทรงถูกซาตานผจญ พระองค์ทรงอยู่กับสัตว์ป่า”  ในความยากลำบากหรือสถานการณ์ยุ่งยากแห่งชีวิต     (ถิ่นทุรกันดาร) เราอาจจะเผชิญกับภัย 2 ประการ คือ ซาตาน สัตว์ป่า

ซาตานหรือการผจญล่อลวงจากปีศาจ เป็นการผจญของปีศาจ ผจญฝ่ายจิต ที่ชักนำเราถอยห่างจากการดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า เช่น ความอ่อนล้าจากการทำหน้าที่ ความเบื่อหน่ายท้อถอย ความสิ้นหวัง สิ่งต่างๆ เหล่านี้อาจจะท้าทายเราว่าเรายังคงจะมั่นคงทำดีต่อไปไหม?

สัตว์ป่า คืออันตรายในโลก ที่คุกคามเรา ทำให้เราเกิดความกลัว กลัวที่จะดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า นักบุญมาระโกบันทึกว่าพระเยซูเจ้าทรงอยู่กับสัตว์ป่า พระองค์ไม่ได้เข่นฆ่ามัน แต่ทำให้มันเชื่องพอที่สามารถจะอยู่กับมันได้ ความกลัวเราคงไม่สามารถ(ฆ่า)กำจัดออกไปจากชีวิตเราได้ แต่เราต้องไม่ทำให้มันมีอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตของเรา สัตว์ป่าในชีวิตของเราที่ทำให้เรากลัวที่ทำให้เราหวั่นไหวไม่สามารถทำตามพระประสงค์ของพระมีอะไรบ้าง?

ในถิ่นทุรกันดารนี้พระเยซูเจ้าเลือกที่จะภาวนา และนักบุญมาระโกเล่าว่าพระองค์ทรงอยู่กับสัตว์ป่า สะท้อนให้เห็นการดำเนินชีวิตของเราในโลกเหมือนกัน แม้มีอันตราย แม้ยากลำบาก อย่าละเลยละทิ้งที่จะสร้างความสัมพันธ์กับพระเจ้า คืนความสัมพันธ์กับสิ่งสร้าง อยู่กับมันโดยไม่ตกเป็นทาสของมันจนไม่สามารถรับใช้พระเจ้าตามหน้าที่หรือพระประสงค์ที่พระเจ้าทรงมีต่อเรา