โอวาทจิตตาธิการสำหรับการประชุมพลมารีย์

26 เมษายน 2020 อาทิตย์ที่ 3 เทศกาลปัสกา

ศิษย์สองคนของพระเยซูเจ้าเดินทางแยกย้ายจากกลุ่มเพื่อกลับสู่ถิ่นกำเนิดของตนเอง พระเยซูเจ้าเสด็จมาร่วมเดินทางไปกับพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจำพระองค์ไม่ได้ อะไรเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาจำพระองค์ไม่ได้? เป็นเพราะการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ใช่ไหม? พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าพระองค์จะทรงถูกตรึงกางเขน นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคาดหวังไว้… การคาดคอยที่จะพบที่จะเห็นในสิ่งที่คิดไว้หวังไว้ทำให้เราวนเวียนอยู่กับตนเอง จนความสามารถในการรับรู้ ยอมรับ บุคคลและความจริงที่อยู่ต่อหน้าเราถดถอยไป หรือกลับกลายเป็นความมืดบอดในชีวิตของเรา

บางครั้งบนเส้นทางของการดำเนินชีวิต พวกเราพลมารีย์ก็จำพระเยซูเจ้าไม่ได้ ทั้งที่พระองค์เสด็จพระดำเนินเป็นเพื่อนร่วมทางกับเราตลอดเวลา พระองค์หล่อเลี้ยงเราด้วยพระวาจาและคำสอนของพระองค์ เหมือนกับที่พระองค์ทรงสนทนากับศิษย์ของพระองค์บนเส้นทางสู่เอมมาอุส พระองค์เสด็จมาหาเราทางพี่น้องที่ขัดสน และต้องการช่วยเหลือโดยเฉพาะทางด้านจิตวิญญาณซึ่งเป็นพันธกิจของพวกเราพลมารีย์… การจดจำพระองค์ไม่ได้อาจจะเนื่องมาจากความคาดหวัง ความคิดของเราแต่ละคน ไม่ตรงกับพระประสงค์ของพระเจ้า แต่เราก็ไม่เคยปรับความคิดทัศนคติของเรา เราไม่ได้มีสายตาแห่งความรักเมตตาของพระเจ้าอย่างแท้จริง ทำให้เราจดจำพระองค์ไม่ได้ มองพระองค์ไม่เห็น

พระแม่มารีย์เป็นแบบอย่างแก่เราในการสร้างความสัมพันธ์กับพระเจ้า พระนางมีชีวิตภาวนา รำพึงพระวาจา รับใช้พระเจ้าที่พระวิหาร จนที่สุดพระนางเปิดหัวใจรับองค์พระเยซูเจ้าเข้ามาในชีวิตของพระนางเอง ให้เราเป็นเหมือนพระแม่ แสวงหาที่จะใกล้ชิดพระเยซูเจ้าอยู่เสมอ และแน่นอนที่ที่พวกเราจะจดจำพระเยซูเจ้าได้อย่างชัดเจนที่สุดก็คือ ในพิธีบูชาขอบพระคุณ ให้เรารักที่จะร่วมในพิธีบูชาขอบพระคุณ และใกล้ชิดกับพระองค์ด้วยการรับศีลศักดิ์สิทธิ์ให้พระองค์เสด็จมาเป็นหนึ่งเดียวกับเราเสมอ