6 พฤษภาคม 2020 วันพุธ สัปดาห์ 4 เทศกาลปัสกา (กจ 12:24-13:5)
พระศาสนจักรแรกเริ่มแผ่ขยายขึ้นด้วยความร่วมมือร่วมใจในการประกาศข่าวดีของบรรดาอัครสาวก และบรรดาคริสตชน ในท่ามกลางบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องเหล่านี้มีบุคคลที่มึคุณลักษณะ ทักษะ และความสามารถที่แตกต่างหลากหลาย เช่น บางคนเป็นประกาศก บางคนเป็นอาจารย์ บางคนเป็นผู้ได้รับการศึกษาอบรมเฉพาะบางอย่าง ฯลฯ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ค่อยมีปัญหาในการมอบหมายหน้าที่ ในความร่วมมือต่อกัน เพราะเขาทำงานภายใต้การนำของพระจิตเจ้า ตัวอย่างที่เราเห็นในพระวาจาประจำวันนี้ “ท่านทั้งหลายจงแยกบารนาบัสและเซาโลไว้ปฏิบัติภารกิจที่เราเรียกเขาให้มาปฏิบัติเถิด”(กจ 13:2)
พระศาสนจักรในปัจจุบันอาจจะต้องหันกลับมาทบทวนงานประกาศข่าวดีอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะในระดับสากลหรือระดับท้องถิ่น เรายังคงถืองานประกาศข่าวดีเป็นเป้าหมายหลักของเราหรือไม่ เรายังถือว่านี่เป็นพันธกิจที่เราได้รับจากพระเยซูเจ้าโดยตรงหรือไม่ หากความสนใจของเราเป็นเพียงการสร้างเกียรติชื่อเสียง สร้างผลงาน สร้างฐานอำนาจ เป้าหมายของความพยายามทั้งหมดของเราก็อยู่แค่ที่ตนเอง ผลสัมฤทธิ์คงไม่ใช่ความก้าวหน้าของพระศาสนจักร ที่เรียกร้องการทำงานในแบบสนับสนุนกัน ให้กำลังใจกันและกัน ให้โอกาสคนที่มีความรู้ความสามารถได้ปฏิบัติ
การตัดสินใจของเราในแต่ละกิจการโดยเฉพาะในสิ่งที่สำคัญๆ ยังสอดคล้องกับการนำทางของพระจิตเจ้าหรือไม่? ความดีที่เกิดขึ้นนั้นส่งผลถึงสังคมหรือพระศาสนจักรเป็นส่วนรวมหรือเกิดความดีแค่ที่ตัวเอง?
คุณพ่อสมหมาย มธุรสสุวรรณ 