ประวัติที่มาของบาปต้น 7 ประการ

ในพระคัมภีร์ไม่ได้กล่าวถึงบาปต้น 7 ประการโดยตรง การจำแนกดังกล่าวเริ่มต้นมาราวปี ค.ศ. 600 โดยพระสันตะปาปาเกรโกรี่ มหาสมณะ (Pope Gregory the Great)

ต่อมาได้รับการอธิบายอย่างละเอียดโดยนักบุญโทมัส อไควนัส นักปราชญ์ของพระศาสนจักร ในราวศตวรรษที่ 13

ซึ่งพระคัมภีร์ในหนังสือสุภาษิต 6:16-19 มีกล่าวถึง “พระยาห์เวห์ทรงเกลียด 6 สิ่ง ยิ่งกว่านั้น มี 7 สิ่งที่พระเจ้าทรงรังเกียจ”

1. ดวงตายโส
2. ลิ้นมุสา
3. มือที่หลั่งเลือดของผู้บริสุทธิ์
4. ใจที่คิดแผนการชั่วร้าย
5. เท้าที่รีบวิงไปสู่ความชั่ว
6. พยานเท็จซึ่งหายใจเป็นคำมุสา
7. ผู้ยุแหย่ให้เกิดการทะเลาะวิวาทในหมู่พี่น้อง

นักบุญเปาโลในจดหมายของท่านถึงชาวกาลาเทีย กล่าวถึงบาปอื่นๆ นอกเหนือจากบาปต้น 7 ประการนี้ที่ส่งผลทำให้เราไม่ได้รับอาณาจักรพระเจ้าเป็นมรดก (กท 5:19-21)

“กิจการของธรรมชาติมนุษย์นั้นปรากฎชัดแจ้ง คือ การผิดประเวณี ความลามกโสมม การปล่อยตัวตามราคะตัณหา การกราบไหว้รูปเคารพ การใช้เวทมนตร์คาถา การเป็นศัตรูกัน การทะเลาะวิวาท ความอิจฉาริษยา ความโกรธเคือง การแก่งแย่งชิงดี การแตกแยก การแบ่งพรรคแบ่งพวก การเมามาย การสำมะเลเทเมา และอีกหลายประการในทำนองเดียวกันนี้… ข้าพเจ้าของเตือนท่านทั้งหลายอีกครั้งหนึ่งดังที่เคยเตือนมาแล้วว่า ผู้ที่ประพฤติตนเช่นนี้จะไม่ได้อาณาจักรของพระเจ้าเป็นมรดก”