24 เมษายน 2020 วันศุกร์ สัปดาห์ 2 เทศกาลปัสกา (กจ 5:34-42)
ความสุขของบางคนเป็นเรื่องของการสร้างสรรค์ ทำให้ความดีเกิดขึ้นในสังคม สร้างชีวิตของตนให้สมศักดิ์ศรีที่ได้เกิดมา เป็นความภาคภูมิใจของบิดามารดา มีความสุขที่ได้ได้ช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นให้ก้าวหน้า การทำชีวิตแบบนี้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า และไม่มีอะไรที่น่าอัปอายแม้สิ่งที่กระทำอาจจะไม่โดดเด่นเหนือใคร และไม่จำเป็นต้องมีตัวชี้วัดที่ตำแหน่ง ทรัพย์สิน หรือชื่อเสียงเกียรติประวัติ
แต่บุคคลที่น่าสงสารคือคนที่คิดว่าตนจะต้องอยู่เหนือคนอื่นตลอดเวลา เขาจะไม่รู้สึกชื่นชมผู้ใดหากเขาทำดีกว่า เก่งกว่า สามารถมากกว่า จะเอ่ยปากชื่นชมทั้งทีก็สัมผัสได้ถึงความไม่จริงใจ และแน่นอนหากดีสู้เขาไม่ได้ วิธีชั่วร้ายง่ายๆ ก็คือการขัดขวาง บ่อนทำลายให้เสียกำลังใจ ขยายข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ให้กลายเป็นประเด็นที่ต้องถึงโทษประหาร คนประเภทนี้หาความสุขที่แท้จริงในชีวิตแสนยาก เพราะเขาจะไม่มีทางสงบได้หากมีคนดี คนเก่งผ่านเข้ามาในการรับรู้ของเขา ใครที่มีลักษณะนิสัยเช่นนี้เห็นทีจะต้องรีบปรับปรุงเป็นการด่วน
แนวคิดอันหนึ่งที่อาจจะช่วยได้ก็คือข้อคิดที่กามาลิเอลได้เสนอความเห็นต่อสภาซันเฮดรินขณะที่พวกเขากำลังทำการไต่สวนเพื่อเอาผิดบรรดาอัครสาวก “…ท่านจะทำอะไรกับคนเหล่านี้…ปล่อยเขาไปเถิด เพราะถ้าแผนการและกิจการของเขามาจากมนุษย์ แผนการและกิจการนั้นก็จะสลายไปเอง แต่ถ้ามาจากพระเจ้าท่านทั้งหลายจะทำลายเขาไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นท่านจะกลับเป็นผู้ต่อสู้กับพระเจ้าเสียเอง“(กจ 5:35, 38-39) แปลเป็นคำชาวบ้านๆ ว่า “ไม่ต้องไปยุ่งสักเรื่องนึงก็ได้ ถ้าไม่ใช่ของแท้ก็แพ้ภัยไปเองแหล่ะ”
คุณพ่อสมหมาย มธุรสสุวรรณ 