Category: ข้อคิดจากพระวาจาประจำวัน

24 สิงหาคม 2020 ฉลองนักบุญบาร์โธโลมิว (ยน 1:45-51)

แม้เราจะไม่ทราบประวัติของท่านมากนักแต่เราเห็นบุคลิกของท่านนักบุญบาร์โธโลมิวจากคำพูดของท่านว่าเป็นคนตรงๆ คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น “จะมีอะไรดีมาจากนาซาเร็ธได้รึ” (ยน 1:46) ท่านกล้าที่จะพูดถึงพระเยซูเจ้าอย่างตรงไปตรงมาตามที่ท่านคิด “รับบี พระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษํตริย์ของชนชาติอิสราเอล”(ยน 1:49) และพระเยซูเจ้าทรงให้ท่านนักบุญติดตามพระองค์ และยังมองเห็นถึงความจริงใจในตัวของท่านด้วย “นี่คือชาวอิสราเอลแท้ เป็นคนไม่มีมารยา” (ยน 1:47)

บางทีการได้สมาคมคบหากับคนไม่มีมารยา คนตรงไปตรงมาไม่มีเล่ห์เหลี่ยม จริงใจ น่าจะถือโชคดีในสังคมทุกวันนี้ที่เต็มไปด้วยกลโกง ชิงไหวชิงพริบเอารัดเอาเปรียบกัน แต่อย่าลืมว่าอันดับแรกเราต้องเป็นคนในแบบนี้ในความสัมพันธ์กับผู้อื่นก่อน เพราะท่านจะเก็บเกี่ยวในสิ่งที่ท่านปลูกคงไม่ได้

ขอให้เรามีสายตาเหมือนพระเยซูเจ้าที่มองเห็นความจริงใจ น้ำใจในเพื่อนพี่น้องของเรา และสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับเพื่อนพี่น้องด้วยความจริงใจเสมอ

.

.

.

.

.

.

22 สิงหาคม 2020 วันเสาร์สัปดาห์ 20 เทศกาลธรรมดา (มธ 23:1-12)

พฤติกรรมของพวกธรรมาจารย์และฟารีสีอย่างเช่น การที่“เขามัดสัมภาระหนักวางบนบ่าคนอื่นแต่เขาเองไม่ปรารถนาแม้แต่จะขยับนิ้วไปยกขึ้น ทำกิจการทุกอย่างเพื่อให้คนเห็น…ชอบที่นั่งมีเกียรติในงานเลี้ยง ชอบนั่งแถวหน้าในศาลาธรรม ชอบให้ผู้คนคำนับตามลานสาธารณะ ชอบให้ทุกคนเรียกว่าอาจารย์(รับบี)…” โดยรวมแล้วความคิดที่อยู่เบื้องหลังที่ว่าฉันดีกว่าคนอื่น ฉันศักดิ์สิทธิ์กว่าคนอื่น

ทุกวันนี้เราเองก็อย่าตกเป็นทาสของภาพลักษณ์จอมปลอมในลักษณะเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นตรายี่ห้อบนเสื้อผ้าที่สวมใส่ สถานที่ที่อยู่อาศัย รถยนต์ที่ขับขี่ ฯลฯ เพราะสิ่งเหล่านี้สำหรับพระเยซูเจ้าแล้วไม่ได้ทำให้เราโดดเด่นเหนือใคร ไม่ทำให้เราดีกว่ายิ่งใหญ่กว่าคนอื่น และไม่ได้ทำให้เรามีค่าต่อหน้าพระเจ้า

ผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อหน้าพระเจ้าคือผู้รับใช้ใจสุภาพ ผู้ที่ใช้พระพรของพระเจ้าเพื่อความดีของผู้อื่น ผู้อุทิศตนอยู่เสมอเพื่อสร้างโลกที่สวยงามเพื่อทุกคนจะได้อยู่อาศัย

.

.

.

21 สิงหาคม 2020 วันศุกร์สัปดาห์ 20 เทศกาลธรรมดา (อสค 37:1-14, มธ 22:34-40)

“ความรัก” ที่พระเยซูเจ้าตรัสในพระวรสารวันนี้ตรงกับคำในภาษากรีก “agape” ซึ่งความหมายที่ตรงที่สุดคือความปรารถนาร้อนรนที่จะให้ชีวิตและความดีเกิดขึ้นแก่ผู้อื่น โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน แม้ว่าจะได้รับการตอบสนองอย่างไรก็ตาม ยังคงปรารถนาดีและทำดีต่อเขาเสมอ

“ท่านจะต้องรักองคืพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่านสุดจิตใจ สุดวิญญาณ สุดสติปัญญาของท่าน… ท่านต้องรักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง”

ให้เรารักแบบที่พระเยซูเจ้าทรงสอนกันเถิด

.

.

.

20 สิงหาคม 2020 วันพฤหัส สัปดาห์ 20 เทศกาลธรรมดา (มธ 22:1-14)

“เพื่อนเอ๋ย ท่านไม่ได้สวมเสื้อสำหรับงานวิวาห์ แล้วเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร…จงมัดมือมัดเท้าของเขาเอาไปทิ้งในที่มืดข้างนอกเถิด…”

มองอย่างผิวเผินดูจะไม่สมเหตุสมผลเพียงการไม่ได้สวมเสื้อสำหรับงานวิวาห์แล้วจะต้องได้รับโทษแสนสาหัส แต่เรื่องนี้แฝงความหมายเชิญสัญลักษณ์ที่ชวนให้ตระหนัก เขาคือผู้ที่ตอบรับเข้ามาในงานสมรสครั้งนี้ แต่เขากลับไม่ได้แต่งกายด้วยชุดที่เหมาะสม เปรียบเหมือนผู้ที่มีความเชื่อและเชื่อในทุกสิ่งที่พระเจ้ามีพระดำรัส แต่เขาไม่ได้ให้ความเชื่อของเขาได้ผสานเข้าในจิตใจและหัวใจของเขาจนนำไปสู่ความรักต่อพระองค์และการเปลี่ยนแปลงชีวิตของตน ไม่ได้ปฏิบัติตามบัญญัติรักที่พระองค์ทรงสอน(สวมเสื้อสำหรับงานวิวาห์) ในทางปฏิบัติเขาก็ไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในงานมงคลสมรสหรือพระอาณาจักรของพระเจ้าเพราะท่าทีและการปฏิบัติของเขาเอง

อย่าลืมว่าปีศาจก็คือผู้เชื่อว่ามีพระเจ้าเช่นเดียวกัน เพียงแต่มันปฏิเสธที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ความเชื่อต้องนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราอย่างแท้จริง ให้เราหยิบเสื้อสำหรับงานวิวาห์มาสวมกันเถิด

.

19 สิงหาคม 2020 วันพุธ สัปดาห์ 20 เทศกาลธรรมดา อสค 34:1-11, มธ 20:1-16   

ทุกวันนี้เราอาจจะมีผู้เลี้ยงที่คอยเอารัดเอาเปรียบลูกแกะของตน คือผู้สนใจแต่ผลประโยชน์ของตนเอง เขารู้หน้าที่ของตนอย่างดีว่าควรรับผิดชอบผู้อยู่ในความดูแลของตนอย่างไร แต่เขากับวางเฉยละเลย ผลที่สะท้อนอยู่ในสังคมคือปัญหาการค้ามนุษย์ การโกงค่าจ้างและบังคับใช้แรงงาน การล่วงละเมิดทางเพศ การใช้เด็กเป็นสินค้าหาประโยชน์ ฯลฯ “…ฝูงแกะของเราตกเป็นเหยื่อ และแกะของเรากลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าทั้งหลาย..”

ผู้อภิบาล ซึ่งอาจหมายถึงบรรดาพระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช และในเวลาเดียวกันอาจหมายถึงพ่อแม่ ผู้ปกครอง ผู้บริหารที่มีผู้ที่อยู่ในความดูแล หากประพฤติตนในแบบนี้ ถ้อยคำที่พระเจ้าตรัสผ่านทางประกาศกเอเสเคียลอาจจะเป็นจริงในชีวิตท่าน “…ดูซิ เราเป็นอริกับผู้เลี้ยงแกะเหล่านั้น เราจะเรียกร้องเอาแกะของเราคืนมาจากมือของเขา จะให้เขาเลิกเลี้ยงแกะ ผู้เลี้ยงแกะจะได้เลิกเลี้ยงตนเอง เราจะจะช่วยแกะของเราให้รอดพ้นจากปากของเขา แกะจะได้ไม่เป็นอาหารของเขาอีกต่อไป..”

ท่านกำลังหล่อเลี้ยงผู้อยู่ใต้การอภิบาลของท่านจริงๆ หรือไม่?

25 กรกฎาคม 2020 สัปดาห์ 16 เทศกาลธรรมดา (มธ 20:20-28)

หากว่าชีวิตของเรา “รับใช้เพื่อเป็นใหญ่” คงต้องคอยตามประจบประแจงเจ้าใหญ่นายโตหรือผู้มีอำนาจที่จะให้คุณให้โทษให้ตำแหน่งได้ คงยอมรับใช้บุคคลเหล่านั้นได้แม้ว่าจะเป็นเรื่องผิดศีลธรรม เพื่อโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ตำแหน่งที่คิดว่า “เป็นใหญ่” น่าเศร้าไปกว่านั้นเมื่อเขา “เป็นใหญ่” ความสามารถในการ “รับใช้”ก็เหือดหายไป เขากลายเป็นผู้เรียกร้องที่จะมี “ผู้รับใช้” สำหรับตนเอง

“ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นใหญ่” ในบรรดาศิษย์ของพระเยซูเจ้าคือผู้ที่มีความรับผิดชอบและมีความสามารถในการรับใช้ผู้อื่นโดดเด่นกว่าใครๆ “ผู้เป็นใหญ่” เป็นคนเดียวกับ “ผู้รับใช้”

“…ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นใหญ่ จะต้องทำตนเป็นผู้รับใช้ผู้อื่น และผู้ใดที่ปรารถนาจะเป็นคนที่หนึ่งในบรรดาท่านทั้งหลาย ก็จะต้องทำตนเป็นผู้รับใช้ เหมือนกับที่บุตรแห่งมนุษย์มิได้มาเพื่อให้ผู้อื่นรับใช้ แต่มาเพื่อรับใช้ผู้อื่น และมอบชีวิตของตนเป็นสินไถ่เพื่อมวลมนุษย์ทั้งหลาย” (มธ 20:28)

12 มิถุนายน 2020 วันศุกร์ สัปดาห์ 10 เทศกาลธรรมดา (1 พกษ 19:9, 11-16)

ท่ามกลางลมพัดแรงกล้า แผ่นดินไหวหรือไฟลุกโหม เอลียาห์พบว่าพระเจ้าไม่ได้ประทับอยู่ที่นั่น เขากลับพบพระเจ้าในเสียงกระซิบเบาๆ ดุจสายลมพลิ้วแผ่ว ท่ามกลางบรรยากาศอันสงบเช่นนั้นเอลียาห์ได้สนทนากับพระเจ้าและพระองค์ทรงชี้นำทางแก่เอลียาห์

เวลาที่จิตใจของเราไม่สงบ กำลังอยู่ในภาวะตึงเครียด หรือรู้สึกว่าถูกคุกคามจิตใจ ก็ไม่ต่างอะไรกับพายุที่พัดโหม แผ่นดินไหวหรือไฟลุกโชติช่วง เวลานั้นเรามักจะคิดพิจารณาเรื่องราวต่างๆ ได้ไม่ถ้วนถี่ การตัดสินใจที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นเพียงปฏิกิริยาที่ตอบสนองต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า แทนที่จะเป็นการแก้ปัญหากลับกลายเป็นการสร้างปัญหาขึ้นมาอีกเรื่องราวหนึ่ง บางทีเราควรต้องหาเวลาหรือสงวนเวลาไว้สักช่วงหนึ่งในแต่ละวันเพื่อจะสงบจิตใจ จะได้พิจารณาทบทวนชีวิต สนทนากับพระเจ้าและให้พระเจ้านำทางเรา

สภาพจิตใจของเราในขณะนี้เป็นอย่างไร? เวลาใดในแต่ละวันที่ท่านได้สงวนไว้สำหรับสงบจิตใจเพื่อสนทนากับพระเจ้าเป็นส่วนตัว?

11 มิถุนายน 2020 วันพฤหัส สัปดาห์ 10 เทศกาลธรรมดา (กจ 11:22-26)

บารนาบัสเป็นผู้ร่วมงานของเปาโลในการประกาศข่าวดี พระคัมภีร์บันทึกคำสอนของเปาโลไว้มากมาย แต่สำหรับบารนาบัสพระคัมภีร์บันทึกการกระทำของเขาไว้ว่า เขาเป็นคนใจกว้าง ขายที่ดินของเขาและนำเงินมามอบให้บรรดาอัครสาวก (กจ 4:36-37) เขาร่วมในการทำงานกับเปาโลอย่างแข็งขัน ทุกคนเห็นว่าบารนาบัสเป็นคนดี เปี่ยมด้วยความเชื่อและพระจิตเจ้า จึงมีคนจำนวนมากมาเป็นศิษย์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า (กจ 11:24) เขาเป็นประกาศกและอาจารย์ (กจ 13:1) เป็นอัครสาวก (กจ 14:14) เขาเชื่อว่าเซาโลได้กลับใจอย่างแท้จริง(กจ 9:27) เขามองเห็นศักยภาพของมารโก ปกป้องเขาและทำงานร่วมกับเขา (กจ 12:25) การดำเนินชีวิตของบารนาบัสเป็นการประกาศข่าวดีไม่ต่างอะไรจากคำเทศน์สอน

บางทีเราอาจจะเป็นผู้ที่ประกอบสัมมาอาชีพ ซื่อสัตย์ในการดำเนินธุรกิจ อุทิศตนเพื่อครอบครัว และดูแลสมาชิกในครอบครัวอย่างเงียบๆ ไม่ขาดตกบกพร่อง เป็นครูที่มีจรรยาบรรณและทุ่มเทเพื่อสั่งสอนศิษย์ เราเป็นผู้ใหญ่ที่หนักแน่นมีความเชื่อศรัทธา เป็นศาสนบริกรที่ซื่อสัตย์และรับใช้ด้วยใจเสียสละ … การดำเนินชีวิตของเราแต่ละคนเป็นการประกาศข่าวดี ประกาศความเชื่อที่เรายึดมั่น

ท่านมองเห็นคำสอนของพระเยซูเจ้าในชีวิตของเพื่อนพี่น้องไหม? เรื่องใดบ้าง? และชีวิตของเราได้สะท้อนคำสอนของพระเยซูเจ้าเรื่องใดบ้าง?

8 มิถุนายน 2020 วันจันทร์ สัปดาห์ 10 เทศกาลปัสกา (1 พกษ 17:1-6)

“เอลียาห์” เป็นภาพลักษณ์ของคนที่ดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า เดินอยู่ในหนทางของพระเสมอ เขาทำหน้าที่ประกาศกอย่างซื่อสัตย์และกล่าวทำนายว่าฝนจะไม่ตกบนแผ่นดิน แต่ในยามที่เกิดเหตุการณ์นั้นพระเจ้าทรงดูแลประกาศกเอลียาห์โดยนำอาหารและน้ำซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นแก่เขา

ในบทเพลงสดุดี 121 “ผู้แสวงบุญ” ที่มายังพระวิหารของพระเจ้าได้รับพรขณะเดินทางกลับ “… พระยาห์เวห์ทรงพิทักษ์ท่านไว้ให้พ้นจากภยันตรายทั้งปวง พระยาห์เวห์จะทรงรักษาชีวิตของท่าน พระยาห์เวห์จะทรงพิทักษ์ท่านทั้งหลายเมื่อออกไปและเข้ามา บัดนี้และตลอดไป” (สดด 121: 7-8)

พระเจ้าจะทรงดูแลเรา ปกป้องเราเช่นเดียวกัน เมื่อเราได้ทำตามพระประสงค์ของพระองค์และเดินในหนทางของพระองค์

6 มิถุนายน 2020 วันเสาร์ สัปดาห์ 9 เทศกาลธรรมดา (2 ทธ 2:1-8)

เปาโลย้ำให้เห็นถึงความสำคัญของการสอนคำสอน สอนคุณธรรมอย่างต่อเนื่อง “จงประกาศพระวาจา จงพร้อมสรรพทั้งเมื่อมีโอกาสและเมื่อไม่มีโอกาส จงว่ากล่าว จงตักเตือน จงให้กำลังใจ โดยพร่ำสอนด้วยความพากเพียรอย่างเต็มที่” เพราะถ้าหากไม่สอนย้ำถึงความจริง “พวกเขาจะไม่ต้องการฟังคำสอนที่ถูกต้อง แต่จะแสวงหาผู้สอนจำนวนมาก… เพื่อจะได้สอนสิ่งที่ตนอยากฟัง พวกเขาจะไม่ยอมฟังความจริง แต่จะเปลี่ยนไปฟังเทพนิยาย”

บทบาทการสอนอบรมส่งผ่านความเชื่อเป็นหน้าที่ของคริสตชนที่เติบโตทางความเชื่อแล้ว แต่หลายครั้งเรามักมองเป็นภาระเราจึงผลักภาระไปให้คนใดคนหนึ่ง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าบุตรหลานและเยาวชนในความดูแลของเราหันไปหาสิ่งอื่นเพื่อนำจิตใจของพวกเขา????

“…ท่านจงหนักแน่นในทุกกรณี จงอดทนต่อความทุกข์ยาก จงทำงานของผู้ประกาศข่าวดี จงปฏิบัติศาสนบริการให้สำเร็จ”