11 กุมภาพันธ์ 2018, วันอาทิตย์ สัปดาห์ที่ 6 เทศกาลธรรมดา
ทรงรักษาโรคเรื้อน
คลิกอ่าน พระวาจาประจำวัน ลนต 13:1-2, 45-46, 1 คร 10:31 – 11:1, มก 1:40-45
ชายโรคเรื้อนคนนี้ไม่ได้รับการบันทึกว่าทำไมเขาถึงเป็นโรคเรื้อน แต่ผลของการติดโรคเรื้อนทำให้เขาได้ต้องทรมานทางร่างกาย และเขาต้องปฏิบัติตามกฎหมายของโมเสสที่บันทึกไว้ในบทอ่านบทแรก “ผู้ใดเป็นโรคผิวหนังติดต่อได้ ต้องสวมเสื้อผ้าขาดไม่โพกศีรษะและปิดหน้าส่วนล่าง ร้องตะโกนว่า ‘มีมลทิน มีมลทิน’ เขาจะมีมลทินตลอดเวลาที่เป็นโรคผิวหนังติดต่อได้ และเพราะมีมลทิน เขาจะต้องแยกไปอยู่นอกค่าย” นั่นหมายถึงสภาพจิตใจก็บอบช้ำเช่นเดียวกัน เขาต้องถูกตัดออกจากสังคม ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ความรู้สึกโดดเดี่ยว ถูกทอดทิ้งกัดกินหัวใจของเขา ทรมานยิ่งกว่าสภาพความเจ็บป่วยฝ่ายกายเสียอีก…
โรคเรื้อน อาจจะหายไปแล้วเพราะความเจริญก้าวหน้าทางการแพทย์ แต่โรคเรื้อนในจิตใจมนุษย์ล่ะ การดำเนินชีวิตอันเป็นสาเหตุให้แปลกแยกตนเองออกจากความสัมพันธ์กับเพื่อนพี่น้อง กับพระเจ้า การดำเนินชีวิตของเราอะไรบ้างที่นำไปสู่สภาพชีวิตเช่นนั้น ที่ทำให้บางคนต้องโดดเดี่ยว ถูกทอดทิ้ง??? มีใครรอบตัวบ้างที่กำลังได้รับผลร้ายของโรคเรื้อน???
ความหวังสุดท้ายที่ชายโรคเรื้อนมีก็คือ แล้วพระเยซูเจ้าที่อยู่ตรงหน้าเขาจะเป็นเหมือนคนอื่นๆ ไหม ที่ปฏิเสธเขา พระองค์จะรังเกียจเขาด้วยหรือเปล่า “ถ้าพระองค์พอพระทัย พระองค์ย่อมทรงรักษาข้าพเจ้าให้หายได้”
คำตอบและท่าทีของพระองค์นำความชื่นชมยินดีมาสู่ชายโรคเรื้อน พระองค์ทรงสงสารเขา ทรงต้อนรับเขา และทรงเยียวยาเขาให้หายจากโรค พระเยซูเจ้าทรงสงสาร ตื้นตันพระทัย จึงทรงยื่นพระหัตถ์สัมผัสเขา ตรัสว่า “เราพอใจ จงหายเถิด” ไม่เพียงแต่ฝ่ายร่างกายเท่านั้น แต่สภาพจิตใจของเขาได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ และแน่นอนว่าข่าวดีและความสมบูรณ์แห่งพระอาณาจักรของพระเจ้าจะเกิดขึ้นและจะมีสภาพเช่นเดียวกันนี้แหล่ะ เมื่อมนุษย์และสิ่งสร้างทั้งมวลที่พระองค์ทรงสร้างได้รับการฟื้นฟูในกลับมาสู่สภาพสมบูรณ์เหมือนเมื่อครั้งแรกที่พระองค์ได้ทรงสร้าง ซึ่งแน่นอนอาศัยพลังแห่งการเยียวยารักษาของพระเยซูเจ้า
ทุกครั้งที่เรานำความสัมพ้นธ์กลับสู่ความเป็นหนึ่งเดียว ทุกครั้งที่เราสนใจเอาใจใส่ผู้ถูกโดดเดี่ยวถูกทอดทิ้ง เราก็เป็นเหมือนพระเยซูเจ้าที่กำลังรักษาโรคเรื้อนเช่นเดียวกัน…ใช่ไหมครับ?
แล้วทำอย่างไรไม่ให้ติดโรคเรื้อนฝ่ายจิตวิญญาณ ที่ทำลายชีวิตและความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน นักบุญเปาโลในบทจดหมายของท่านถึงชาวโครินทร์บอกกับเราว่า เราต้องทำทุกอย่างเพื่อถวายเกียรติแด่พระ ไม่ใช่เพื่อให้คนยอมรับเพื่อชื่อเสียงของตนเอง เราต้องรู้จักเกรงใจเห็นอกเห็นใจและคิดถึงความดีของผู้อื่่นก่อนคิดถึงตัวเอง ปรารถนาดีต่อผู้อื่นเสมอ “เมื่อท่านจะกินจะดื่มหรือจะทำอะไรก็ตาม จงทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าเถิด อย่าทำสิ่งใดให้เป็นที่ขุ่นเคืองใจแก่ผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวกรีก หรือชุมชนของพระเจ้า ข้าพเจ้าพยายามทำทุกสิ่งเพื่อเป็นที่พอใจของทุกคน มิได้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน แต่เห็นแก่ประโยชน์ของทุกคน เพื่อเขาจะได้รับความรอดพ้น”
ขอพระวาจาของพระเจ้านำทางเรา ขอพระหรรษทานจากพระเยซูคริสต์ได้เยียวยารักษาจิตวิญญาณของเราเช่นเดียวกัน
คุณพ่อสมหมาย มธุรสสุวรรณ 